Vrede is een kunst

Vrede is werken zeggen ze.
Vrede is stevig, dagelijks werk.
Vastgelegd in verdragen waaraan
budgetten hangen
voor missies van krijgsmachten en bevelhebbers.
Vrede, geen crises, noodtoestanden.
Er wordt op topniveau onderhandeld.
Voorzichtig, langs de onderlinge banden
en economische belangen
op afstand van de gewone mensen.
De gewone mensen
met vredeswensen in hun harten
en handen die echt wel wapperen willen.
Hoofden die bij het wakker worden denken:
werken. Ja, dat kan ik best.

Maar wie helpt me op weg?
Mag ik kijken voordat ik begin?
Kan ik iemand vragen stellen?

Zouden we niet beter kunnen zeggen:
vrede is een kunst.
Iets dat we alleen kunnen maken
of baren
als we kunnen oefenen
met vrede in iets kleins.
Zoeken zo dichtbij
dat het over jezelf mag gaan.
Je afvragen: waar kom ik vandaan?
Wat is de geschiedenis van vrede
in mijn leven?
Hoe leer ik accepteren
dat niet alles kan zijn zoals ik wil?
Hoe wordt het in mij rustig?
Vredig als de Zaan op een windstille dag
in september.
Wat betekent wat ik vind in mezelf
voor wat ik zou vertellen aan publiek
op een avond ergens in een kerk?

Eerst vrede oefenen

Nog niet precies weten wat het moet bedoelen
in het groot. Als het voelt
als iets dat zwaar op je schouders ligt.
het mag beginnen in stilte.
Als een fluistergesprek.
om ruime te maken voor de wereldvragen.
Of misschien eerst
de vragen op de hoek.

Vrede is een kunst
waarvoor je leren moet

Lisa van Tongeren
Stadsdichter van Zaanstad